Chwila

Gdzieś obok przebiegła chwila.

Z szybkością młodego charta

Gnającego  za  zwierzyną.

To oczywiste- że nikt jej nie widział.

Błysnęła tylko na  moment .

 Słońcem odbitym   w szybach .

A pobłysk to był ostatni .

Bowiem  ugrzęzła w codziennych

Kolorach.

Była uśmiechem i spojrzeniem.

Świstem .Echem.

Błękitem. Zapachem.

Farbą rozlaną na płótnie

Co zastygnie w bezruchu

Za szczelnymi drzwiami

Pamięci. 

Jak widać–dziś łamię swoją dotychczasową konwencję bloga. Z założenia; Na jego łamach miały być publikowane tylko wiersze. Jednak po przemyśleniach i sugestiach jednego z moich czytelników postanowiłam podzielić się krótkim opowiadaniem dzięki , któremu udało mi się wygrać książkę w konkursie.

Temat konkursu był następujący; 

„Opiszcie jakieś znane wydarzenie z punktu widzenia innego wszechświata. Czekamy na teksty do objętości 2000 znaków ze spacjami.”

A o to opowiadanie :

-Nasz Wszechświat jest daleko. Po za ich umysłami. Na szczęście.Jak oni mogą cokolwiek pojąć  gdy ich oczy przysłaniają mord, krew, chciwość, zazdrość, złość i przemoc?Niosą tylko śmierć. Cuchną nią odkąd pamiętam.

-Chyba trochę przesadzasz.

-Ależ nie! Nie byłeś na Ziemi to skąd możesz wiedzieć.- obruszył się.–Nie gadaj tyle , tylko polej tutaj.

Jego towarzysz  wziął  w łuskowate  łapy  naczynie ,które  przypominało ziemską karafkę  i nalał do misek  płyn. Rozmówca  wziął kilka łyków, otarł pysk i odetchnął.

-Od razu lepiej.- kiwnął łbem i mówił dalej. –Ja wiem co mówię kolego.Oni nie mają za grosz przyzwoitości!A na dodatek są głupi.Wiesz,że nawet nie potrafią ciekłych kopalin  przetransportować przez wodę żeby zniszczeń nie narobić?

-Jak to ?

-A tak to –zamyślił się przez chwilę.- Nie wiesz nic, bo jeszcze  mleko masz pod nosem jak to mawiają ludzie . No ale do rzeczy.Wyciek ropy w Zatoce Meksykańskiej w kwietniu  dwa tysiące dziesiątego roku wedle ich czasu. To było bodajże przez  eksplozję platformy wiertniczej. Nie potrafili powstrzymać wycieku ropy ,która  uśmierciła tysiące niewinnych stworzeń. Brunatne smugi rozlewające się na  błękicie oceanu widać było przecież od nas. Tamtejsze zwierzęta dotknęła zagłada; delfiny, ptaki ,żółwie morskie walczyły o uwolnienie się z gęstej jak smoła mazi.Setki ryb i innych stworzeń zginęło przez ich brak ogłady.- na wzmocnienie swoich słów z brzdękiem odłożył naczynie i spojrzał na młodego  wielkimi jak spodki oczyma.

- Hesane  –szepnął młody osobnik.

-Bez przekleństw proszę! No polej młody.– rzekł, podsuwając mu naczynie.

-Słyszałeś o katastrofie elektrowni jądrowej w Czarnobylu? O wycieku trującego gazu w Indiach?- Nie doczekawszy się odpowiedzi, kontynuował.– Jeśli oni nie są zdolni zapanować nad takimi banalnymi  sprawami jakimi jest zarządzanie źródłami energii to ja nie chcę mieć z nimi nic wspólnego. Taka współpraca na pewno nie przynosiłaby  korzyści. Ba! I jeszcze naszą planetę  puściliby z dymem...

Okno

Tak chciałabym bardzo

Na starość  nic nie musieć mówić

I niepotrzebnie

 strzępić języka ,

Że  kości bolą – przecież, to oczywiste.

Wolałabym patrzeć

 na kogoś ,

Przez otwarte  okno, 

kto zrywa dla mnie słowa

  pachnące bzem.

A spojrzeniem  sprawi ,

że najbardziej  

 oporny   pąk się rozwinie .

I bez narzekania na świat

Usiądzie gdzieś  blisko

Może  i  nawet nad  stawem …

Byle, żeby myślami i sercem

Za rękę chwycił .

I wspomniał o mnie .

Za nim na dobre  

Rozum pęknie

nadmuchany

Pustym powietrzem.

Dziś i jutro

Dziś -  to  woda  błyska  rtęcią

I zatruwa  rybie ciała.

Złowrogie kolory  zabarwiają fale

I zabijają co żywe.

Dziś - to  drzewa  płaczą  żywicą

Gniją ich  liście  od  siarki z nieba

Padają na  kolana

Z podciętymi wiązadłami .

Dziś- to niebo zasnute dymem

Dusi błękit przez  łzy.

Próbuje zamieść ogonem

Gęstą zawiesinę .

Dziś  to   i wiatr jest zagubiony

Głuchy  i ślepy

Uderza  mocno  w  pień

i ginie od obrażeń.

Dziś  i ptaki  nie znają drogi

Na  południe .

Klucze  sunące  po niebie

Powoli znikają

Zestrzelone z przestworzy.

I nawet psu trudno rany

Zaleczyć.

Podeszłe  od ropy

Buchają  ognistą czerwienią.

I pachną niepewnym jutrem .

Słowik

Noc  wydarła   z siebie  dźwięk.

O dziwo piękny-  nie mrożący

Krwi w żyłach.        

Gdzieś  z obleczonych 

Ciemnością  listków

Rozbrzmiewał świergot.

Rozbudzonego  ciepłem słowika.

Dla kogo  ten koncert ?

Chciałoby się zapytać.

I chciałoby się wierzyć  ,że

To tylko dla mnie.

Uwierzyłam.

I zatrważa myśl ,że z nocy

Potrafi się zrodzić

Melodia -wprost

Z ptasiego serduszka ,

  która zdaje się

Przyciągać  gwiazdy jak

Magnes .

Zabawne .

W dzień zaś – wydaje się ,

Że to nic innego  jak

Prozaiczny  śpiew

Zwykłej ptaszyny.  

Niemożliwości

Nie da się

zestrzelić z nieba

Wszystkich ptaków.

W sieci złapać ogółu  ryb.

Ująć w słowa  szmeru wiatru .

Nałapać  w słoik 

sączących  się promieni.

I zrobić z nich konfitury.

Nie da się odkleić chmur

I powiesić ich ,od tak o prostu

na ścianie.

Uchwycić spojrzeniem gdy

Kwiat się rozwija

I więdnie.

Trudno jest też

wyzbierać

Z piasku  białe muszle.

Dowiedzieć się skąd

Był komar , który znieruchomiał

W  bursztynie.

Niemożliwym jest  ,też

Utkać serwetki  z

Sennych marzeń ,które

Czasami zostają na poduszce .

I wytrzeć nią brudu

- gdyby zaszła taka potrzeba.

Po co

 to wszystko  mielibyśmy robić?

Jest tak jak jest.

A  jest – dobrze. 

Nienarodzone

Serce często chce coś wykrzyczeć.

Tak słyszałam.

Wiem-  bo  słucham swojego.

Nie mam jednak wystarczających

Sił.

By uwolnić serce   z żelaznego imadła ,

Które gniecie  krzyk jego  nim zdąży się

Narodzić.

Bezkształtny  ,nie mający  nóg

Ani  wystarczającej ilości  rąk

By się udźwignąć.

Zupełnie

Jak nienarodzone noworodki;

Blade , jeszcze  ślepe

  prawie, że całkowicie głuche.

I nawet  one -  pewnie też miały

  przez chwilę

Nadzieję, że będą dla kogoś

Ważne.

Jednak …

to wciąż

tylko martwe płody.